Sözlerime başlamadan önce tüm annelerin ve adaylarının ellerinden öperim.

Dünyanın en güvenilir insanıdır o bizim için. Biz mutlu olunca o mutlu olur üzülünce içler acısı. Ne zorluklarla dünyaya getirmiştir bizi, ama biz o zorluğun bir hediyesiyizdir ona. Hayata gözümüzü açtığımız andan itibaren yanımızdadır o. Başımızı okşayan, 40 yaşına bile gitsek onun için hep çocuk gibiyizdir. Hep tenbihler verir, “aman oğlum… aman kızımlı başlar öğütleri”, başımıza birşey geleceği korkusundandır halbuki bu başlangıçlar. İçi gider gözünden uzakta olunca, hep merak eder. Çünkü kalbi hep bizimle atar, bir tanedir o.

Bir anne olmanın getirdiği zorlukları bir erkek olarak tahmin etmek oldukça güçtür, fakat hani kulak dolduran kelimeler, her zaman söylenen, her hikayede geçenler işte. Bizi hayata getiren o yüce insanın temsili bir gün ile tekrar hatırlanıyormuş gibi saçam bir olay olabilir mi? “Sevgililer Günü” gibi berşey, yani birilerinin kesesinin kabarması için hediye satışlarındaki patlamaların yaşanmasından başka birşey değil.

Haftalar önce firmaların şirketlerin alarma geçtiği bir duruma sebep bir olay. Sanki kendisi benden bir hediye bekliyormuş gibi. Eminim ona açacağım bir telefon bir hediyeden daha değirli olacaktır. Belkide onu düşünerek yazdığım bu yazıyı görseydi pahalı bir hediyenin vereceği mutluluktan daha fazlasını hissedecektir.

Google’da “2008 annelere özel” diye bir arama yaptım; hani herkes kendine payçıkaracak ya, ismini vermek istemediğim bir firma “Anneler gününe teknolojik çözümler” başlık atarak annemize alabileceğimiz teknolojik hediyelerden ve fiyatlarından bahsetmiş. Hediyeler arasında taşınabilir bellek, mp3 çalar, cep telefonu gibi ürünler mevcut. Kendi kendime ne alaka dedim! Yani benim annem ne yapsın taşınabilir belleği ve ya mp3 çaları yani bunlar ya zaten vardır ya da bir özelliğe sahip olmayan sıradan eşyalardır. Hem özel bir gün diyorlar hemde basit hediyelerler geçiştiriyorlar

Peki ben ne yapardım? Eğer annemin yanında olabilseydim tahminim onun için en büyük hediye boynuna sarılıp onu öpmek, öpmek ve bir daha öpmek olurdu. Ona sevgimi bir ya da bir kaç eşya ile değil sevgim ile göstermek istersim. Paha biçilmez olan da bu sanırım.

Varlığımın Kaynağı Olan Çok Değerli Anneme;

Mesafeler ne kadar çok olursa olsun, yüreğin benimle olduğunu biliyorum. Beni bu günlere kadar sevigi ve sabırla getirdiğin için sana birkez daha minnettarlığımı dile getirmek isterim. Saygı ile önünde eğiliyor, ellerinden öpüyorum…

Sevgili Oğlun Ben

Bu yazı Perşembe, Mayıs 8th, 2008 tarihinde, saat 17:36 sularında ve Kişisel kategorisi altında hazırlandı. Bu yazı hakkında yapılan tüm yorumları RSS 2.0 Beslemesi sayesinde takip edebilirsin. Siz bir yorum ya da kendi sitenizde trackback verebilirsiniz.